Zelfportret

Tien 60 plussers volgden in zes lessen de cursus portretfotografie. Van zelfportret naar studio portret en portret op locatie. Het zelfportret was wel het meest uitdagende. Jongeren zijn gewend om regelmatig selfies van zichzelf te maken. Voor 60 plussers is het nieuw, spannend en confronterend. Zie hier het resultaat:

herbert_01Herbert Minter:

Het patent op je portret heb je zelf. Daarom schroom ik om anderen te fotograferen.Toch deed ik weer mee omdat ik bij de basiscursus zo veel had geleerd  over kijken. En dat werkte nu weer zo: door mijn vrouw te portretteren ontdekte ik pas hoe goed ik in 47 jaar geleerd heb om op haar gezicht haar gevoelens te lezen.

En door het nadenken over een zelfportret ontdekte ik hoe mijn geluk ook bepaald wordt door de hulpmiddelen van nu.

 

 

Vier prachtige zelfportrettenSchermafbeelding 2016-11-30 om 21.18.42
van Mayke, Veronica,
Gabrielle en Anna.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Jessy WijzenbeekJessy_01

Bij de eerste opdracht zei ik dat ik zelfs had overwogen om te stoppen zo moeilijk vond ik het om een zelfportret te moeten maken.
Maar je manier van ‘lesgeven’ en  vooral  zoveel positieve aanwijzingen geven hielpen mij erg om door te  willen gaan en  het steeds leuker te vinden om mee te doen.

 
maurits_01Maurits Wijzenbeek:

Je kunt wel zien dat dit zelfportret aan het begin van de cursus gemaakt is, voordat wij nog wat geleerd hadden.

Rob GodfriedSchermafbeelding 2016-11-30 om 12.45.09

De eerste lessen miste ik. Geen zelfportretten gemaakt en besproken. Geen kritische beschouwingen over de kijkhoek, de compositie, de sfeer van het portret, de achtergrond, het focus, de lichtval, de scherpte en scherptediepte of juist de blur en vooral: de zeggingskracht. Wat heb je gezien, wat wilde je in beeld brengen? Hoe is dat gelukt? Wat kon beter? Hoe ervaarde je de opdracht, wat kwam je tegen?  Dat leerde ik later in de cursus, aan de hand van andere opdrachten  met andere foto’s. En daarom moet ik nu zelf maar deze “selfie achteraf” met de kennis van de cursus beschouwen:

Ik zie een man die achterom kijkt, alleen oogwit, er is geen contact met de fotograaf. Het hoofd is min of meer scherp, maar je ziet ook goed wat er achter het hoofd is: foto’s, planken, archiefdozen, een oude stalen archiefkast. Er zitten wat hinderlijke spiegelingen in het glas van de fotolijstjes. Doordat het hoofd niet centraal staat en je onwillekeurig de kijkrichting van de ogen volgt dwaalt je blik juist naar wat er achter zit. Zou dat de bedoeling zijn?

De fotograaf is de cursist. Hij blikt terug. Terug op de cursus die hij heeft gevolgd. Maar ook op een deel van zijn leven dat zich achter hem bevindt. Op de foto’s, in de dozen, op de planken. Wat zien we daar? Welke verhalen zitten daarachter?  Een foto kan verhalen vertellen. Het verhaal van de maker. Maar vooral van de kijker. Lokt deze foto zo’n verhaal uit? Dat is aan de kijker.

Wilt u meer informatie over de fotocursussen van Stichting Karel, klik dan hier.