Mayke Vullings

 

Coach en Trainer

Te druk met ouder wordenmaykebewerkt_002

Of ik iets wil schrijven over ouder worden. Ach, dat wil ik wel. Maar eigenlijk heb ik het te druk: met ouder worden. Er zijn namelijk van die momenten waarin het een dagtaak is. Waarin het langer duurt voordat je gezicht na een onderbroken nachtrust weer uit de plooi is. Of waar die ene spier in je rug – waarvan je niet wist dat je die had – strak blijft staan en niet meer mee wil doen en zo het druk druk druk doet stoppen.

Waar te beginnen? Er zijn vrouwen op leeftijd die uit een mij onbekend principe hun geboortejaar verhullen. Ik zie dan een groot gat dat zich opent waarin iedereen gaat speculeren hoe oud zo iemand dan wel niet is. Mijzelf hullen in mysterie – wat op deze leeftijd toch een zekere geur nalaat – kan niet meer. De veertiger met alle rondingen op de juiste plek en nog goed in de olie: effect verzekerd. Aan mijn lijf niets mysterieus meer, tenminste lichamelijk dan. Daarvoor zorgt de stadsomroeper die elke ochtend verschijnt als ik in de spiegel kijk. Met zijn vrolijke toeter bazuint hij al mijn lichamelijk feitelijkheden de stad in. Vlekken van onbestemde herkomst, wallen en blauwe plekken onder de ogen, mijn kop die alsmaar breder wordt en mijn neus die meent daaraan mee te kunnen doen! Het is slechts een deel van de lijst, de omroeper schalt nog even door, maar ik ga ondertussen ontbijten.

Ik ben blij dat ik nooit in het Barbiekamp heb gezeten. Gezichtscrème, oog makeup en een lipstick zijn tot dusver mijn werktuigen geweest in het optutten. Het zou kunnen dat ik t.z.t. met stutpalen moet gaan werken om ‘het op haar plek te houden’. Op dit moment geen korset, baleinen voor mij en als ik de kans schoon zie zelfs geen bh. Ik ben gezegend met borsten die de reis van de zwaartekracht naar moeder aarde nog even uitgesteld hebben. Mijn taille daarentegen is allang begonnen aan haar breedte-reis en is eigenlijk non-existent. Met een beetje timmermansoog kan je ongeveer schatten waar die eens gezeten heeft.

Ik ben blij dat ik leef in deze tijd waar het allemaal mag hangen en blubberen, tenminste bij mij thuis. Ik hoef me niet in ijzeren baleinen te hijsen, ook niet meer in openbare ruimte. Het is niet dat ik het daar nou zo etaleer, maar laat ik zeggen met het klimmen der jaren groeit het vermogen tot compenseren, verhullen en doen of het er niet is. Ik leef dan weer wel in een tijd waar 15 jarigen zich uithongeren, coke snuiven en op de catwalk krabbelen alwaar ze bewonderd worden. Als je goed luistert, hoor je hun botten rammelen. Die tijd is voor mij voorbij. Ouder worden staat voor mij gelijk aan een verdwijnende taille. Adieu mon amour.

Kijk als je jong bent heb je nog ruimte. Bijvoorbeeld om te compenseren. Die pukkel valt minder op en in de vrije beweging straalt de vitaliteit je tegemoet. Het oudje beweegt strammer en de cameraman is dan meedogenloos in zijn onthulling van de close-up. Wij ouderen blijven langer in het beeld hangen. Waarbij de nadruk op hangen.

Waar zijn we? Ouder wordend in een wereld waar jong de maat is. Het is een sport en wel eentje op Olympisch niveau. Wat niet voor mij is: met een fles onder handbereik en de anti-depri pil op de plank, met een geranium onder de arm geklemd, soppend op de bank. Ondanks mijn gejeremieer is er nog zoveel te beleven, elke dag weer, ook met het oude lijf.

Met de stramheid van gewrichten komt de grotere bewegelijkheid van mijn geest. Ik denk mijn eigen pad, laat me minder voorschrijven. Relativering en humor zijn goede vrienden in ‘deze tijd van het jaar’.

Wmaykebewerkt_001ordt de buitenkant grijs, de binnenkant toont zich in meerdere kleuren. Schaats ik in jongere jaren vrolijk onbewust aan veel voorbij, mijn ouder zijn helpt om het verschil te proeven tussen ‘een ui en een charlotje’.

In gezelschap roep ik nog steeds mijn leeftijd. Blij als een kind kijk ik rond verwacht dat mensen gaan kirren dat ik er wel 20 jaar jonger uit zie. Kijk, dat zijn nou mijn vrienden, die mogen blijven.

29 maart 2016/Mayke Vullings