Hoe woont Greet?

Tekst en foto’s: Rob Godfried

Greet Eilders-8We gaan het Henriëtte Ronnerplein 20 een deur naar een voorportaaltje door waar Greet ons binnenlaat door de afgesloten binnendeur naar een tweede portaal met een ruim trappenhuis en de toegang tot haar benedenwoning. De woningen op dit plein zijn uit 1923, van de architect Piet Kramer. Onderdeel van het “plan van Berlage”. Typisch Amsterdamse school dus. “Een tijdje geleden stonden in dit voorportaaltje nog negen jongeren te blowen. Ze maakten dat ze weg kwamen. Maar het valt mee hoor, zo vaak gebeurt het niet. “

Greet Eilders-2Greet woont hier sinds 2007. Aanpassingen aan de woning zijn er niet, (nog) niet nodig. Alles is gelijkvloers. Omdat er een tuin aan een rustig binnenterrein is blijft Greet hier “tot ik mijn kistje lig. Zonder die tuin en al het groen op het plein zou ik niet meer in de stad wonen. “  We hebben al vaak gehoord hoe belangrijk het groen in de wijk voor veel Stadsdorpers is. We maken ons graag medeverantwoordelijk voor een stukkie groen. Zo ook Greet. Met Mia Bouwhuis heeft zij via een ‘buurt burger-initiatief plan’ de gelegenheid gekregen mét gemeenschapsgeld het plantsoen onder handen te nemen. Zo is de hoge meidoornhaag die een hangplek voor blowende jeugd was geworden tot onder schouderhoogte gesnoeid. Speeltoestellen zijn opgeknapt en terug geplaatst.  “Het plan is met andere buurtbewoners gemaakt.  Het was af en toe ‘nieuwkomers tegen oude bewoners’. Als je er nu aan het werk bent komen er altijd wel wat mensen kletsen. Sommige mensen werken mee. Anderen zijn er – na aanvankelijke weerstand -  gewoon blij mee. Er komen ook steeds meer vogels, zowel in het plantsoen als achter het huis. Ik voer ze regelmatig.  Verschillende mezen, roodborstjes, winterkoninkjes, spechten, groenlingen, halsbandparkieten, merels, mussen en – sinds kort, twee tortels! “

Greet Eilders-7Hier zit ik het liefst, in het licht van buiten met uitzicht op het plantsoen. Ik wil eigenlijk een grotere vierkante tafel. Ik verbeeld me dat ik dan meer ruimte overhoud om hier makkelijk aan tafel te kunnen eten zonder de boel te moeten verschuiven of stapelen.

Greet Eilders-3Die piano is een erfstuk. Mijn moeder speelde erop en ik speelde viool samen met haar. Er zijn veel erfstukken hier. De Drentse staartklok (“het tikken ervan is zo onderdeel van mijn huis dat ik het niet meer hoor”), de grote kast  - moeders naaimand stond erin en het spaarpotje waarvan ze tenslotte een spinet kon kopen -  en een hoop kleinere dingen.  Veel nam mijn vader mee van zijn buitenlandse reizen als gezagvoerder. Het schilderij boven de piano is door mijn zus gemaakt, na de dood van haar man.

Greet Eilders-6Die pinguïn heb ik van een cliënt gekregen. Er zit een bijzonder verhaal achter. Daarom is ook die mij dierbaar.

Ik heb zoveel spulletjes…ik zeg vaak ”geen prullen meer”!